من ندانم که کیم
من فقط می دانم
 که تویی
شاه بیت غزل زندگیم

***

در جستجوی انصاف
 تا پشت کوه قاف
 سفر کردم
معدوم بود
آنچه گمان کردم
مکتوم مانده است
 اما مروت این گهر نایاب
یالامحاله
 کمیاب
 در هر کتاب
گر چه کتابی نیست
 منسوخ گشته بود
و کاخ عدل
 از جور بانیان ستم کوخ گشته بود
ایمان مگر به معجزه می ماند
ورنه به روی هیچ جز هیچ
 هیچ بنایی را
بنیان نمی توان کرد
این معجزه ست معجزه ایمان
 که ایمان را
با صد هزار ترفند
 ویران نمی توان کرد

عجب سالی شد امسال جناب خسرو خان ... سال وبایی بود انگار، سال قبل همین موقع‌ها بود که یک اس ام اس برایمان فرستادند که با عرض تسلیت به مناسبت درگذشت خسرو شکیبایی، نمی‌دانم چی و چی ... بقیه‌اش را خیال کنم نخواندم اصلاً، یا نصفه آمده بود...

در دهن گوشی‌مان را گل گرفتیم و بستیم و گذاشتیمش کنار، گفتیم لابد یکی به دلش افتاده اول صبحی ما را سکته بدهد و جمعیت را تعدیل کند، این اس ام اس از همان اولش هم چیز مزخرفی بود، تلویزیون هم که داشت یه چیزی نشان می‌داد که یک نفر نمی‌دانم کجایی توی کجای دنیا کجایش درد گرفته ... هر چه بود نام خسرو خان‌مان تویش نبود و خاموشش کردیم. به خودمان گفتیم خر نشوی و باور کنی... این همه  خبر می‌شنوی هر روز و از صد تا یکی‌اش هم درست و درمان از آب در نمی‌آید؛ چه می‌دانستیم؟ کف دستمان را بو نکرده بودیم که ...

حالا یک سال گذشته است خسرو خان و ما توی این یک سال صد دفعه آمدیم بهشت زهرا ... خیال نکنی می‌آمدیم به شما سر بزنیم‌‌ها، یعنی دلمان که می‌خواست اما دوستان فرصت نمی‌دادند، هر بار می‌آمدیم باید یک نفر دیگر را می‌آوردیم و می‌گذاشتیم یک جایی همان دور و بر ... این آخرها را که اصلاً نپرس ... سر و تهمان را می‌زدند بهشت زهرا بودیم ...

همین آخری‌اش را حواست بود؟ آذریزدی را می‌گویم... بچه که بودیم قصه‌های قشنگ برایمان می‌نوشت و خیال خام می‌پروردیم بزرگ هم که بشویم اوضاع قصه‌ها از همین قرار است، یک عمر قصه‌های خوب نوشت برای بچه‌های خوب و دست آخر بچه‌های خوب را با یک مشت قصه بد رها کرد که هر چه که هست مجبورند تنها تنها تا تهش بخوانند و خودش بلند شد و آمد بهشت زهرا ... این شد کار؟ کار یاد مردم دادی؟

اما دستشان درد نکند، این بهشت زهرا هم برای خودش شهری شده و سر و شکلی به هم زده، میدان دارد و درخت دارد و فواره دارد و بلوار دارد و بلوارهایش نام دارد و پلیس هم دارد، هنرمندان هم که آن جا برای خودشان قطعه‌ای دارند و دک و پزی دارند و سنگ قبرهایی دارند به چه گندگی، مال خود خودشان ... آدم هوس می‌کند بیاید طرف شما یه کم آب و آبادانی ببیند، دلمان ترکید این طرف از خشکی دریاچه پریشان و دماوندش که برداشته‌اند آسفالتش کرده‌اند...

صد دفعه آمدیم. هر بار چشممان افتاد به نام شما که کنده بودندش روی سنگ و هر بار قلبمان هری ریخت پائین، انگار تازه خبر شده‌ایم، اصلاً آن نام وصله ناجور بود روی آن سنگ ... یک جوری انگار آدم نام خودش را ببیند روی سنگ قبر، ما و شما نداشتیم که، در هر خانه‌ای را بکوبی و اسم خسرو خان را بیاوری یاد رفیقش می‌افتد و یاد پدرش می‌افتد و یاد فک و فامیلش می‌افتد و تازه آخر سر یادش می‌آید که خسرو خان بازیگر سینما بود (اگر یادش بیاید). شمس لنگرودی چه خوب برایت نوشت که:

برکه‌ اشک است سینه‌ام / و پرندگانی شاد / بازی‌کنان به صورت من آب می‌فشانند./ آه خسرو، پادشاه شکست‌خوردگان! / تمام لشکریان پارچه‌یی‌ات متواری شدند / سربازانی از نور، سایه‌ها / تو خسرو اشباح بودی. / آه‌ها از هر سوی بامداد بیست و هشتم تیرماه / به خانه تو روانند / تو خسرو اشباح بودی / سیرت ندیده / تمام می‌شوی./ دو برکه‌ اشک است / سینه‌ام / و پرندگانی که به صورت من آب می‌فشانند / از پاهایت که سرد می‌شوند / خبری ندارند.

حالا که یک سال گذشته است خسرو خان و ما هم همان موقعش به روی خودمان و شما نیاودیم، یعنی اصلاً هوش و حواسمان سر جایش نبود که به رویمان بیاوریم، روزی بیست دفعه هامون نگاه می‌کردیم و روزی صد دفعه سکانس‌های خانه سبز را توی ذهنمان می‌چرخاندیم و هر بار دلمان غش می‌رفت برای آن طرز نگاه و بغض‌ها و شیطنت‌ها و لرزش صدایی که آن موقع  نمی‌دانستیم زیباست یا نه...

اصلاً قضاوتش نمی‌کردیم، مثل باد و باران و آتش که هست و خیال می‌کنی ابدی است، ما به رویت نیاوردیم مرد مومن ولی این هم کار بود؟ این هم راه بود که بروی و افتتاحش کنی و دیگران پشت سرت صف بکشند و تک تک بیایند آن ور؟

حسابشان را که می‌دانم نداری، توی بهشت کسی وقت این کارها را ندارد، تو فقط جمعشان کن ... ما از این ور کم کرده‌ایم، همه آنهایی که در این سال دوام نیاوردند و خیال کردند مردن راحت‌تر است، خیال کردند خسرو خان با آن که خان بود، درد امانش نداد و پیچید به قلب و مغز و روحش و گذاشت و رفت، ما برای چه بمانیم؟ کار یاد مردم دادی خسرو خان شکیبایی؟

صد دفعه از این و آن شنیده بودیم که خسرو خان درد می‌کشد و حالش خوش نیست، ولی خودمان را زدیم به نفهمی، مثلا می‌فهمدیم که چه؟ درد است دیگر ... رو که بدهی هر کجا زورش برسد می‌پیچد، گفتیم خسرو خان، خان است، کم کسی که نیست، از پسش برمی‌آید ... حواسمان نبود که زیادی مهربان بودی با همه... اصلاً آدم پررو کن بودی انگار، آنقدر محبت می‌کردی که همه وبالت می‌شدند، می‌گویی نه؟

یه نگاه به دالان‌های تو در توی اینترنت بینداز و بخوان نوشته کسانی که پنج انگشتت را عسل کرده بودی و گذاشته بودی توی دهنشان و آنها دستت را از بیخ قطع کرده بودند ... بعضی‌ها زمان بودنت و بعضی‌ها بعد از رفتنت ... یکی خاطرات کودکی‌ات را می‌نویسد که اصلاً معلوم نیست خاطرات کیست و از کجایش درآورده و یکی دیگر که در تمام عمرش چهار خط و نصفی فیلمنامه نوشته فیلمنامه‌اش را آسانسور ترقی خسرو خان ما می‌داند و ... می‌خواهند تکه تکه‌ات کنند و غنیمتی ببرند برای زندگی سترونشان، مگر درد از اینها کمتر بود؟

زود کم آوردی قربان شکل ماهت، راهش این نبود ... روی درد را باید کم می‌کردی از همان اول که رو نشان داد ... دلمان برایت آنقدر تنگ است که نگو، دلمان برای آن "آخ"هایی که می‌گفتی از عمق جان پر می‌زند، دست و دلمان می‌لرزد برای شنیدن دوباره صدایت و شنیدن دوباره سکوتت...

اما درد کشیدن چیز دیگری است ... نمی‌شود که همه خانه و زندگی‌شان را ول کنند و بیایند آن طرف ... این طرف کارها ناتمام است هنوز، آنقدر فیلم مانده که باید کلید بخورد و آنقدر تابلوهای سفید که قرار است رویشان طرح باد و باران و بنفشه بزنیم و آنقدر نت‌های سرگردان که باید یکی کنار هم بچیندشان و آنقدر ... هوایمان را از آن بالا داشته باش خسرو خان ... هوایمان را داشته باش...

نه ...،

ديگر اعتمادي نيست.

نه به اين خورشيد بي‌رمق

كه فقط، صبح اول وقت مي‌خندد

نه به آن درخت بلند بي‌سايه

كه فقط

هنر قد كشيدنش عالي‌است.

مي‌خواهم تنها به تو اعتماد كنم

و دست‌هايم را

در سايه‌ فريب دست‌هاي تو بكارم

و از پشت همين پنجره‌هاي در اسارت سنگ و سيمان

با سايه تو درآويزم.

مي‌خواهم

غول غرور تو را تكه تكه کنم

و نقشه بي‌رحمي تو را

وجب به وجب جست‌و‌جو كنم

شايد،

خشم گم‌شده ساليان سياه عمرم را

از لابلاي ويرانه غرور تكه تكه شده تو يافتم.

نه ...؛

ديگر اعتمادي  نيست

نه به اين ساز دل شكسته

كه مدام

ناله حزين دارد

و نه ...

به آن سرود خاطره‌انگيز

كه نسل من از اعماق خاطره‌اش مي‌خواند.

مي‌خواهم

تنها به تو اعتماد كنم.

همزاد من!

با اينكه يادم نمي‌آيد روزي

مهمان تو بوده باشم

و شرمگين شده باشم از شريان نگاه شرم‌اندود تو

تو ... اما

هميشه و ناخوانده

در سه‌كنج تلخ و تاريك همه خاطرات من

سنگين نشسته‌اي

با سوء‌استفاده‌اي كلان

از معصوميت از دست رفته اين اعتماد بي‌حاصل.

نه ...،

ديگر اعتمادي نيست

نه به اين دل ساده بي‌شيله

كه راحت و آسان فريب مي‌خورد

نه به تو

كه بي ملاحظه همه بايدهاو نبايدها

از حلقه آتشين اعتماد آباء و اجداد من گذشته‌اي

و فاتحانه خنديده‌اي مدام.

مي‌خواهم از ارتفاع اعتماد تو

خود را بياويزم

و گزارش این سقوط سهمگين را

در گوشه‌گوشه خاطرات خودم

مستند كنم.

مي‌خواهم فرياد بزنم

و خلايق هرچه لايق اطرافم را

با تو آشنا كنم

شايد اينان نيز

يوسف گم‌شده خود را

در چاه چشم‌هاي تو بيابند

پيش از آنكه

كاروان هجراني از راه برسد

و غمنامه فراقي سروده شود.

نه ...،

ديگر اعتمادي نيست

نه به آن سراب شبيه آب

كه روزگاري دراز

برق مي‌زد و اشتياق تشنگي‌ام را

با مقياس كوير و شتر مي‌سنجيد!

نه به اين موريانه‌هاي ولگرد گوشه‌گوشه خانه من

كه مي‌دانند

اگر زير دست‌ و پا له نشوند

از مرگ خبري نيست.

و اين

سرنوشت سياه روزگار من است

نه...؛

حتي به تو هم اعتمادي نيست!                                                              وبلاگ چل کلاغ

1. من هميشه بيخودي از بعضي آدمها بدم مي آيد.از آدمهايي كه انتظار دارند هميشه خوب و خوش و سرحال باشي، هميشه دوستشان داشته باشي، هميشه بهشان بگويي دلم برايت تنگ شده، دلم مي خواهد بيشتر ببينمت، دلم تورا مي خواهد وبس. من خيلي وقتها  همينطوري الكي از همه چيز بدم مي آيد...مثلا از باران بدم مي ياد چون يك آب اضافه ي بي سر وپا مي دانمش كه از بس بيكاره مي خورد توي مغز آدم و همه جارو خيس مي كند و هواررا گرفته و تخمي، حالا هرچه قدر هم كه همه بگويند: من عاشق بارون هستم، من از بارون بدم مي آيد چون بدتر از خودم خيلي بيكار تشريف دارد و هوارا به قول دوستان الكي دونفره مي كند و فكري به حال تنهايي آدم نمي كند.
2. اصلا دليلي نمي بينم  براي شما كه داريد چشم و زبان هم را در مي آوريد به خاطر طرفداري از كانديداي مورد نظرتان و هيچ احترامي هم براي خودتان و بقيه قائل نيستيد، توضيح بدهم كه چرا راي نمي دهم، انقدر هم به خودتان فشار نياوريد كه اقناعم كنيد، راي نمي دهم وبه شما هيچ ربطي ندارد چرا! واقعا!
3. دوست دارم با هيچ كس حرف نزنم، به اين حرف نزدن عادت كرده ام ديگر، خيلي وقت است، حالا چه شما بپرسيد چه  نپرسيد، ولي واقعا حالم بد مي شود كه آدمهاي بي ربط مي آيند جلو وبا ناراحتي اي كه مال خودشان نيست و داد مي زند كه الكي و مصنوعي و بي خودي است، مي گويند: چرا ناراحتي؟ خسته اي؟ افسرده اي؟ اگر هيچ چيز نگوييد بهتر است تا اينكه چشمهايتان را بيندازيد مستقيم توي چشمهاي آدم و ابراز ناراحتي كنيد و بعد توي دلتان بگوييد: هرچند به من هيچ ربطي ندارد!
4. يك چيزي اين وسط وجود دارد كه نمي دانم چيست و چرا هرروز دارد از بدنم چيزي را كم مي كند و ريدمان مي زند به زندگي كج و كوله و نيمه كاره‌ام! مثل آدمهاي هرزه شده‌ام: هرچند مي دانم يك چيز اين وسط كم است اما گاهي دچار غرور مي شوم!
5. راهت را بگير و برو، كاري به كارم نداشته باش!
6. مي خوام يك تابلو بخرم بزنم توي اتاق و هرروز چيزي رويش بنويسم تا عادتهاي بد را ريشه كن كنم، اولي اش اين است: هيچ آدمي آنقدر ارزشش را ندارد كه توي كارش فضولي كني و فكر كني آنقدر مهم است كه بخواهي سر از زندگي اش در بياوري، خودت اين وسط هستي و بس ، بگذار بقيه سيرصعودي به خود افتخار كردنشان را ادامه بدهند!
7. بيش از اندازه رك هستم اما از آدمهاي رك بي نهايت متنفرم!
8. دوريد، دور!
9. پابرهنه راه نرويد/ اتفاق افتاده است/ من هم بيرون بودم/گويا فرصت نكرده/از اشيا خانه قرباني بگيرد/ خون اگر بريزد گريبان گير من است/جان عزيزتان/ پابرهنه راه نرويد/ اين خانه خرده شيشه دارد/ سارا محمدي اردهالي

*كسي گفته است دوران هاي سعادتمند فلسفه ندارند و به عبارت ديگر تمام آدمها در چنين دوراني فيلسوف اند. اما كسي جواب دهد در جامعه تيره روز ما اين همه فيلسوف از كجا پيدايشان شده است.

*کودک بودن این مزیت را دارد می توانی بدون بهانه ای گریه کنی و با موسفید تنها درخلوت اگر شجاعت داشته باشی و از خود شرمکین نشوی می توانی این کاررا انجام دهی.جامعه حتی آزادی گریستن را نیز از تو دریغ می کند.

*زنان هر گاه بخواهند و بتوانند زن بودن خود را در برابر مردان فراموش كنند جنس مخالف نيز به ناگزير ياد مي گيرد مرد بودنش را در برابر آنها به دست فراموشي بسپارد. از اين نقطه است كه رابطه انساني جايگزين همه سوتفاهمها مي شود

*باوركن زماني كه مستبدانه با استبداد مي جنگي اگر قدرت رابدست بياوري آزادانه آزادي ديگران را سلب مي كني.

*آنچنان آمرانه از آزادي دفاع مي كني كه استبداد دوست داشتني بنظر مي رسد.

*گاهي نوشته ما را مي نويسد و گامي اين ما هستيم كه او را مي نويسيم. اولي صداي دل است و دوي صداي عقل دور انديش.

استاد محمد اقا زاده

  همیشه می خواندم

و لاله های دو گوشت را

به سحربارترین نغمه گرم می کردم

و سنگ سخت دلت را

به شعله سخن گرم نرم می کردم

  مرا به گوشه چشمان خود محبت کن

  به بزم گرم دلاویز میگساران بر

مرا

به باغهای سخاوت

  به بوسا زاران بر

مرا چو چلچله دعوت

  به چهچه خود کن

به چشمه ساران بر

مرا

  به تاب تحمل فرا بخوان به صبوری

از لوح خاطره ام خاطرات تلخ بشوی

  از این تکدر دیرینه ام رهایی بخش

وقتی قلم ها بخاطر تو به طپش افتاد
 وقتی نگاهها درتو متوقف شد

وقتی صداها در تو گم شد

 من سکوت را خواهم شکست به امیدی که تو آغاز کنی خواندن را

  سوگند به تمام باورهای سبز زندگیم

 که تو قشنگترین بهاری که خزان ندارد با شروع فصل سرد و آغاز نمی شود با غنچه های سفید و

معطر می کنی گل یاس و رازقی را

میشود تو را باور کرد وقتی با تو سبز میشود

شکوفه های و حشی نعنا می شود

 رفتنت را دید با کوچ پرستوها امّ

  نمی شود زندگی کرد... خندید ... اینجا که نیستی .

                                                                                          حدیث اصغری زاده

نام تو را مى نويسم
با مدى بلند و اضافه مى کنم:
"ضرورت دارد با مد بخوانند"
مى خواهم جهان
نفس کم بيارد
در بردن نامت.

...برهنه
بگو برهنه به خاکم کنند
سراپا برهنه
بدان گونه که عشق را نماز می بريم،_
که بی شائبه حجابى
با خاک
عاشقانه
درآميختن می خواهم...

* بعضی چیزها در زندگی جبر است باید آن ها را پذیرفت وگرنه مجبور می شوی که بپذیری. پس احترامت دست خودت باشد.
* از هر دستی بدهی از همان دست پس می گیری یا هرکسی آب قلبش را می خورد.
* دروغ ممنوع اما سکوت جایز است.
* ظرفیت شنیدن حقایق را باید داشت وگرنه مردم دروغ خواهند گفت.
* باید در هر رابطه ای خط قرمزها مشخص باشد. نباید از خط قرمزهای دیگران گذشت.
* باید رفتار و گفتار آدم منطق داشته باشد اما به این منطق باید احساسات را هم عرضه کرد تا آدم بمانیم.
* غرور آدم ها بازیچه نیست باید به حکم آدم بودنشان غرور ایشان را حفظ کنیم.
* افراط در چیزی جایز است که بخواهیم هرچه زودتر ترکش کنیم.
* زندگی کوتاه است. اگر امروز کنار کسی نباشیم شاید فرصت دیگری پیش نیاید.
* آنچه من در آینه می بینم بزرگترهایم در خشت خام می بینند. بنابراین باید با ایشان مشورت کرد اما در آخر تنها تصمیم گرفت.
* هر تصمیمی برای عملی شدم قیمتی دارد. باید پای قیمتش ایستاد.
* قانون های زندگی ام را بر اساس معیارهای خودم تعیین کرده ام پس عملکرد دیگران نباید موجب شود من از قانونم عدول کنم. یعنی مثلا اگر به من دروغ بگویند نباید موجب شود که من هم در عوض دروغ بگویم.
* کاری که سعی در پنهان کردنش داشته باشم یعنی از انجامش دارم احساس خجالت دارم. پس چرا انجامش می دهم؟
* باید لفظی و عملی محبت را به کسانی که دوستشان داریم ابراز کنیم.
* در هر رابطه ای همیشه کافی نیست که بگویم "من او را دوست دارم." باید گاهی بتوانم فریاد بزنم "او مرا دوست دارد"
* هرکسی وقتی کاری را انجام داد بار دوم هم می تواند انجام دهد.
* بهترین راه شناخت این است که ببینیم فرد مورد نظر با دیگران چه کرده است. با ما هم همانگونه خواهد کرد.
* بعضی قانون ها ناگفته اند اما وجود دارند...

هر چی فکر کردم دیدم نمیتونم از این نوشته ی حسین پناهی بگذرم

ما باید     ما باید     ما باید دوست بداریم

...............................................................................

ده دقیقه سکوت به احترام دوستان و نیاکانم

 غژ و غژ گهواره های کهنه و جرینگ جرینگ زنگوله ها

  دوست خوب من

وقتی مادری بمیرد قسمتی از فرزندانش را با خود زیر گل خواهد برد

ما باید مادرانمان را دوست بداریم

  وقتی اخم می کنند و بی دلیل وسایل خانه را به هم می ریزند

ما باید بدویم دستشان را بگیریم

تا مبادا که خدای نکرده تب کرده باشند

  ماباید پدرانمان را دوست بداریم

برایشان دمپایی مرغوب بخریم

  و وقتی دیدیم به نقطه ای خیره مانده اند برایشان یک استکان چای بریزیم

 پدران ‚ پدران ‚ پدرانمان را

  ما باید دوست بداریم

                                       زنده یاد حسین پناهی

فقط دو ساعت تا تحویل سال نو باقیست اما...

خورشید جاودانه می درخشد در مدار خویش

 مانیم که یا جای پای خود می نهیم و غروب می کنیم
 هر پسین
 این روشنای خاطر آشوب در افق های تاریک دوردست

  نگاه ساده فریب کیست که همراه با زمین

مرا به طلوعی دوباره می کشاند ؟

  ای راز

  ای رمز

ای همه روزهای عمر مرا اولین و آخرین                       زنده یاد حسین پناهی

آرام و بی‌صدا گام بر‌می‌داشت.
در اعماق سرد و تاریک اکنون خویش،
اندیشه‌ای بود گوییا خاموش!
نقش گنگ آرزوهای نهان‌اش،
بود شاید
کاین چنین پیدا
غلت می‌خورد در هذیان گرم خویش!
الهه‌ی سکوتی سرشارتر از خیال بود شاید کاین چنین به شهوت
به زیر سینه‌ی خویش می‌کشیدش!
گیج و عبوس گام برمی‌داشت.
در رویایی که از تنگنای پر پیچ و خم ذهن‌اش
رهی سخت دشوار می‌پویید.
در خیالی که از دالان دیوارهای پر سکوت‌اش
بی‌خیال و شاد چرخ می‌زد.
در بخارآلود خاکستری خام نگاه‌اش گام برمی‌داشت.
تنها، امیدی در دست داشت که مدام می‌فشردش؛
سیمایی گشاده که از روشنای‌اش، لبخند بروید
و زندگی در تولدی دوباره اوج گیرد!                                                              اسماعيل هاشمي

برخیز

برخیز و رختِ رخوتِ خوابِ خرابِ خویش برکن
که برهنه‌گی را شایسته‌تر
تا جامه‌ای تار و پودش نفرتی ناموزون
که چنین‌اش بافته‌ای
برخیز و کمرِ نگاهِ کورِ گور گسیخته‌ات بشکن
که سیاهی را بایسته‌تر
تا نمایی ذره ذره‌اش تاریِ ناهمگون
که چنین‌اش ساخته‌ای
بهمن بهمنانه 

مارها قورباغه ها را مي خوردند و قورباغه ها غمگين بودند